สัตว์มันก็มีความรู้สึก

แมวมันก็มีความรู้สึกเหมือนกับคนเรานี้แหละ สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2551
ผมแต่ลูบหัว ซูกัส แล้วบอกว่า "หนูคงต้องไปอยู่กับมาริโอ้(แมวเปอร์เซียที่พรรคพวกซื้อมาด้วยกัน)ละนะ คงไม่ได้อยู่กับพ่อแหละละ"
ผมพูดไปน้ำตาก็จะไหลรู้สึกเศร้า(ก็ผมรักมันนิ) ลูบหัวซูกัส ให้มันหลับก็หลับไปสักพัก ก็ตื่นชูหัวขึ้นมาดูว่าผมยังอยู่ที่เตียงหรือเปล่า
ผมอยู่ที่เตียงมันก็ลงหลับต่อ ดูเหมือนว่า ซูกัส มันรับรู้และระแวงว่าผมจะหนีมันไปไหน พอเข้านอนประมาณตี 4 ซูกัสลงมาจากที่นอนลงมาที่เตียงผม
มานั่งจุ๊บหนึ่งที(ซึ่งซูกัสไม่เคยทำมาก่อน มีแต่ผมนะจุ๊บซูกัสประจำและซูกัสก็เอาตีนถีบหน้าผมใหญ่เลยไม่ก็เอาตีนหลังตีบเร็วๆเหมือนกระต่ายเลย น่ารักดี)
ผมตื่นเห็นซูกัสจุ๊บตรงหน้าพอดีก็เอามือลูบหัวมันและก็หลับต่อซูกัสก็เอาคางเกยนอนหลับหลับจนถึงตี 4 ครึ่งผมต้องตื่นมาทำงานพอดีไปอาบน้ำทำภาระกิจเรียบร้อย ซูกัสก็เล่นอยู่บนเตียง
ผมจะไปทำงานซูกัสมองตามอยู่บนเตียงผมเห็นแหละเศร้าเลยทิ้งไม่ลงครับ สรุปก็อยู่ด้วยกันผมไม่ได้เอามันทิ้งที่ไหนเหตุผลที่จะเอาซูกัสไปที่อื่นอันนี้เอาเป็นว่ารู้กันแค่ผมแหละคนรู้จักซูกัสตั้งแต่มันเกิดแหละกัน
 
  • และวันนี้วันที่ 20 มิถุนายน 2551
    ผมพาซูกัสเข้านอน มันก็นอนแหละครับเกาคางให้ก็หลับแหละผมก็นั่งเขียน Blog นี้แหละก็มองซูกัสปรากฎว่าซูกัสลืมตามองผม
    ผมก็เอามือลูบหัว แล้วซูกัสก็หลับต่อครับ(ผมรู้สึกว่ามันกลัวผมหนีไป)

    และมันก็ลืมตาขึ้นมาดูผมหลายรอบเลยครับ  ผมจะไม่หนีไปไหนหรอครับ(รักซูกัสจะตายไป)

ปล. text อันนี้ผมลงบันทึกไว้เพื่อตัวผมเองเก็บเอาไว้ดูว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s